Onlar da..

 ''Medyada "taş atan çocuklar" olarak adlandırılan ve toplumsal olaylar gerekçesiyle gözaltına alınıp tutuklanan Kürt çocukları, cezaevlerinde yaşadıklarını anlattı. Cezaevinde adli tutukluların koğuşlarına konulan çocukların cinsel taciz ve tecavüze maruz kaldıkları iddia edildi. Pozantı Cezaevi'nde 4 ay kalan H.K. (15) adlı çocuk, "Bazı arkadaşlarımıza adli tutuklular tarafından defalarca tecavüz edildi. Bazen zorla pantolonlarımızı indirmeye çalışıyorlardı. Yaşadıklarımız anlatılır gibi değil" dedi. Çocukların anlattıkları Yılmaz Güney'in 1983 yapımı Duvar filminde anlatılanların, 2012 yılında halen bir Türkiye gerçeği olarak yaşanmaya devam ettiğini yeniden ortaya koydu.

Daha önce de, çocuklara yönelik antidemokratik uygulamalarla gündeme gelen Adana Pozantı Cezaevi'nde şimdi de çocuklara cinsel istismar iddiaları var. Siyasi nedenlerle cezaevine giren çocukların, adli mahkumlarla aynı koğuşa konulduğu, cezaevinde çocuklara adli mahkumlar tarafından cinsel istismarda bulunulduğu, şiddet uygulandığı ve ırkçı uygulamalara maruz bırakıldıkları iddia ediliyor. H.K. (15), yakın zamanda 4 ay Pozantı Cezaevi'nde kaldığını belirterek, B-4 koğuşuna yollandığını ve burada bulunan tüm tutukluların adli olduğunu ifade etti. Yanlarında kalan çocukların birçoğunun cinayet, hırsızlık ve uyuşturucu kullanmaktan tutuklu bulunduklarını vurgulayan H.K., söz konusu cezaevinde defalarca tecavüz ve taciz olaylarına tanıklık ettiklerini belirtti. H.K., "Bazı arkadaşlarımıza adli tutuklular tarafından defalarca tecavüz edildi. Bazen zorla pantolonlarımızı indirmeye çalışıyorlardı. Yaşadıklarımız anlatılır gibi değil" şeklinde iddialarda bulundu...''

Yazının devamı için


Zamanında siyasi tutuklularla adli tutukluların aynı koğuşa konduğunu dedik isyan ettik de kimse sallamadı. Neden? Kürt oldukları için. Daha doğrusu Türk olmadıkları için..
Çok olmadı, yine içeri giren bir çocuk koğuşunun değiştirilmesini istemişti lâkin kimse oralı olmamıştı. Kendisinden en son kalan şey ailesine yazdığı mektuptu. Bir de ailesine telefon görüşmelerinde söylediği ''Koğuşumu değiştirmek istiyorum ama kimse bu isteğime duyarlı değil, çok zor durumdayım'' isyanlarıydı. Ailesine kalan son anı bu. Beklenen oldu çünkü. Koğuşu değiştirilmediği için yani içeride maruz kaldığı şeylere artık dayanamadığı için kendisini asmıştı. Yine sus pus herkes.

Orada sesimi duyan, bu zavallıların seslerini duyan birileri var mı hey? Ses yok..

Birilerinin dinlemesi için Hürriyetin, Milliyet'in, Star'ın, Posta'nın onun bunun zıkkımın haber yapması gerekiyor. Gerçi yine diyecek 3 kuruş aklı olmayan beyinsiz insanlar: ''Onlar da taş atmasalardı.'' Türkiye'deki adalet ve vicdan bu kadar işte. Ellerinde hiç bir kanıt yokken Ahmet'leri, Nedim'leri içerde tutuyorlar, tüm dünya 'bilader n'apıyorsun sen''diyip,kıçıyla bile gülme aşamasını geçmiş durumda artık. Taş attı diye çocuklara 3 yıl hapis veriyorlar. Öte yandan tüm köy kücük bir kıza tecavüz ediyor, Uludere'de onlarca insanı devlet kendi elleriyle öldürüyor, katiller sokaklarda kol kola geziyor ceza meza ya da Türkiye'de tık yok.  Hâlâ ''Onlar da taş atmasalardı.''  

Örtbas da etmiyor ki kimse artık. Her ota boka ''onlar da taş atmasalardı'' diyen insancıkları yarattılar, gerek yok örtbasa falan. Bir kadının karakolda iğrenç bir şekilde şiddete maruz kalmasını haklı göstermek ya da hafifletmek için pavyonda calısması 'nedeni' yeterli. Hem devletin adaletinde, hem de halkın adaletinde bu yeterli. Bir kadının tecavüze uğramasından, oral sekse zorlanmasından sonra bunları yapan sapığın avukatının yaptığu ''kadın dişiyle ısırsaydı'' savunmasını hakim haklı buluyor. Ben ne diyeyim daha.. ''Dişiyle ısırsaydı ya,'' ''Onlar da taş atmasalardı.''

burnum sızlıyor

''bilmem ki sen renkli balonlara da benziyosun, akıllı laflar eden dergilere de. hem harf gibisin, hem sayı gibisin, hem de kriptolu sembol gibisin. böyle uygun parametrelerde tam sen olacaksın, çiçek açacaksın gibi geliyo bana hep. gerçi hep çiçek açınksın, güpgüzelsin de, ondan başk, için de çiçek çiçek olcak diye..




...ama sen dünya güzeli, dünya akıllısı, dünya  bitanesisin. valla içimde varsa az bir şey neşe, heyecan, keyif falan hepsi sana geçsin. sen mutlu olunca ben mutlu oluorum. kardeşmişiz de , sen üzgünken burnum sızlıyomuş gibi oluyorum''


banu


(dünyanın en bi' güzel lafları )

İnan'dan Başbakan'a İkinci Mektup

"23 Temmuz 2001 yılından bu yana ısrarla ve inatla asker edilmek isteniyorum. Oysa ben 3 çocuk babası, inşaat işçisi, kimsenin tavuğuna kış, kimsenin de kedisine pisi pisi etmemiş, bilerek ince belli karakarıncayı incitmemiş, hep güçsüzden, hep kaybedenden yana olmuş (futbolda bile hep küme düşme tehlikesinde olan takımları tutmuş, asla kimseye hükmetme derdinde olmayan, aynı zamanda kimsenin de emrine girmeyen, yalnız doğmuş, yalnız gömüleceğini bilen, buna göre yaşamak isteyen biriyim."

''Sayın başbakan Daha evvel yazdığım mektubuma cevap vermediniz ise de bir kez daha yazacağım. Ben kimmiyim evet ben kimim? Adım: İnan yaşama insan olarak devam edip etmeyeceğim henüz netleşmediği
günlerde babam koymuş. İnan demişler adıma. Değil ben henüz babam bile babasının oğlu değilken dedem seçmiş soy adımı. Suver demişler. Anamın karnında döllenmemek için 5 yıl dirensemde Tarihi Katliamların, soykırımların, acıların, ağıtlarını

izini taşıyan başı dik, boynu bükük. Rüzgarla kol kola verip türküler yakan dağlarının gözyaşlarıyla suladığı insan iskeletlerini çocukluğumuzun oyuncağı hediyesi aldığımız topraklarda yağmurlu karanlık bir günde gelmişim anamın karnından insan denmiş ikin, sonra erkek, sonra da İnan yani kısacası Adım: İnan SUVER. Anam besleyip yaşattığı, abamsa koruyup büyüttüğü için ilk onlar sahiplenmişler. Oğlumuz demişler. Oğlumuzu büyüteceğiz yaşlandığımızda bize baksın yaşlılığımızı sırtlansın demişler.

Bunlada kalmamış babamın pazılarının anamın pazılarından daha güçlü olduğundan olsa gerek babamın babasının seçmiş olduğu soy adım ve Aşiretten sayılmış, yüz yıllar öncesinde dedelerimin dedelerinin'de dedelerinin kürt olmasından ötürü banada kürt denmiş. Keşke bu yavrunun başına gelenler bu kadar ile kalsa. Zalimlerin zalimi dişleri çelikten beton olan devlet canavarı çıkmış demişki, hop demiş gel buraya neredeydin bunca yıl? anamın erkeği olan babam başlamış karılaşmaya. demişki: aman beyim size bir an evvel gelmeyi bu yavruya vereceğiniz nüfus cüzdanı denen zulüm ve kölelik belgesini almayı çok istiyordum. Fakat aç idim, gecem gündümüzüm açlıkla bir diğersi gün karnımı nasıl doyuracağımı düşünmekten, karın tokluğuna geceler boyu dağlarda kaçakçılık yapmaktan pek vakit bulamadım. Şeriatinizin keseceği parmağım acımaz, boynum isee kıldan incedir. Çocuğuna nüfus cüzdanı kazandırdığı, bunun karşılığında bir parmak yavruyu Adına devlet baba denen canavara sattı. Yukarıdada belirttiğim gibi ne adım, ne soyadım, ne doğacağım topraklar ne şu, ne bu hiçbiri bana sorulmadı. İnanınki sorulsaydı bin kez bin kezde hayır derdim. Ve hasıl nerede kalmıştık verilenler yetmemiş gibi bu kezde devlet başlamış, ne demiş müslüman demiş. Sonra, Türksün demiş. Müslüman ve türk olduğun içinde benimsin. Vatandaşımsın demiş. Kurallarıma uyacak itaatde kusur etmeyeceksin. Daha ilk okul sıralarında başlamış yüzümüzü tokatlamaya. Sağa dön, sola dön, rahat, hazır ol komutları ilk marşlarını söyleterek, söyletmek isteyerek. Rengi siyah tek tip polis elbiseleri gibi siyah renkli elbiseler giydirmiş. Polis kıyafetleri mavi renge dönüşünce,önlüklerimizde mavi renk'e döüştürülmüş. Polis devletinde daha henüz yedi yaşlarında polis olmaya, 20 yaşında askeri olmaya zorlamış. Sayın başbakan, ağacı yaşken eğecektiniz beni yedi yaşında okul sıralarında eğemediniz. tek tip elbiseler gidirip polis asker olma yolunda eğitemediniz, sindiremediniz. O ağacı yaşken eğememişken 54 kg'a düşmüş öfkesinden kemikleri demire demire dönüşmüş bedenimi ve ruhumu hiç ama hiç bir zaman eğemeyeceksiniz. İslam ordularında, osmanlı ordularında bile olmayan zorunlu askerlik zulmüne karşı geldiğim için; Bu, orduların zalim komutanları bile insafa gelip, yeter çektiklerin gel sana çürük verelim, 1 ay sonrada evinde çocuklarının yanına dön dediklerinden iki gün sonra size yazdığım mektupla her şey bir anda değişti. O gün bu gündür cezalandırılıyorum. Askeri cezaevinde apar topar sevk edildim. İstemediğim halde 12 ay öyle veya böyle askeri kışlalarda baskı, küfür, hakaret, ve tokat yağmuruna tuttuktan sonra 7 ay askeri cezaevlerinde coplayıp yıllarca yıkanmamış elbiselerin, bağcıksız botların içinde, saçları 10 günde bir kere kazınmış, faulleri kulağının çok üstünde kesilmiş,maymundan beter hale çevrildiğim, ismini yıllarca hatırlamak istemediğim şimdilerde ise hatırlayamadığım aynı birlikten olduğum 22, 23 yaşlarındaki başını duvara vura vura öldürüldüğü duyumlarımca daha so haftalarda ise 3 Asker mahkumun daha öldürüldüğü cezaevinde dengemi bozdunuz. yaşama hevesimi öldürdünüz. Tüm bunlardan sonra sen çürüksün dediniz. Buna rağmen üstüne 25 ay daha hapis cezası verdiniz. Tahliyeme gün sayan çocuklarıma,az kaldı, geliyorum, dediğim günlerde; öğrendimki 3 ay 10 günümü henüz karara bağlanmamış tutuksuz yargılandığım için izin tecavüzü suçlamasına sayılmış. yani hükümlüyken bir başka dosyadan yatıyormuşum meğer. On aylık hapislik dönemimin beş ayını Hücrelerde bu gün itibariy ile 12+6+6+12+6=42 günümü açlık grevlerinde geçirdim geçiriyorum. Gittiğim hapishanelerde verildiğim koğuşlarda vatan haini, şerefsiz asker kaçağı denerek defalarca mahkumlarca linç edilmek istenip, çoğu zaman darp aldım. Hatta bir keresinde öldürülmek istendim. Hiç birinin ceza almasın bekleyenlerinin gözleri yollarda kalmasın diye diye şikayet etmedim, etmemde. Yalnız bu sabah Açlık grevimin 6'ncı gününde Adliye götürülürken Uzman çavuşun bana diğer mahkumlardan farklı olan tutumuna karşı geldiğim için bileklerimden sıkışmış kelepçemi nezarethanede dahi açmadı. Tüm mahkumlara sigara içmelerine izin verirken benim sigaramı vermedi. Hırsızlık, Tecavüz, Gasp gibi suçlardan hükümlü mahkumlar karşımdaki bölmenin parmaklığından tempo tutarcası anama, bacıma küfürler ediyor. piç vatan haini diyorlardı. Askerlerden yardım istememe rağmen olaya sessiz kaldılar, hatta üzerime su atılmasına müdahale etmediler Bunun üzerine sinir krizi geçirdim. Yarım saat, belkide bir saat sonra yarı ıslak beton zeminde yüz üstü uzanıyorken kendime gelebildim. Cezaevi müdür bana akıl verdi. Sağolsun dedi ki;oğlum, mahkumlar suçunu sorduğunda askeri suç deme. Ne söyleyeyim dediğimde, hırsızım, gaspçıyım söyle dedi ne acı değil mi? Biraz insanlığı, vicdanı doğrular olan beni bu hale düşürenler için ne kadar utanılacak acı bir durum. Ailemin nafakasını alnımın teriyle inşaatlarda kazanmış bin bir maddi maddi zorluğa düşsede asla kimseye kimseye ait olan bir şeye el uzatmamış gasp etmemiş hatta hiç bir adli adi suça bulaşmamış ben. Cezaevlerinde tecavüzcüler gaspçılar, hırsızlar tarafından küçümseniyor, horlanıyor, küfürler yiyorum. Beni yakalayabilmek için polislerin sıkıştırıp sorguladıkları, çevremdekilere, yakınlarıma aranma nedenimin askeri suçlamayla değilde gasp, cinayet gibi bin bir suçlardan arandığımı söylemişlerdi. On aydır hapisim, neden üzerime atılan bu suçlamalardan yargılanmadım şahitlerle yüzleşmedim? Yakalayamadıkları için bu şekilde adice şerefsizce bir yöntemle çevremin beni yakalatmasına çalışmaları onuruma, şerefime, gururuma, eşek kadar olmuş eşekten beter edilmiş bana bu haksızlıklara ne hakları vardı? Sayın başbakan ben bir insanım, beim, yüreğim, bileğim, beynim, Kalbm yaralıda olsa midem var. Hepsinden önce vicdanım var. Vicdan bana göre doğruyu ne pahasına olursa olsun savunmaktır, söylemektir. Geçenlerde gazetelerde 10 yıldır hapis olan vede kanser olan bir pkk'linin haberini okudum. 10 yıldır hapis,kanser olan bu insan yoksul olduğu için başka bir ilde ikamet eden çocuklarını aylardır göremiyormuş. Belki yarın, belki yarından evvel, belki de birkaç saat sonra yaşama gözlerini bir daha açmamak üzere yumacak. Bir insan bu. Senin benim gibi bir insan. onunda kalbi, beyni,elleri ayakları olan senin benim gibi bir insan. Sayın başbakan yoksa sen insan değilde insan üstü bir calımısın. Benim bir kalbim bir beynim varken sende iki tane kalp iki beyinmi var. Yaradan seni bizden ne farkla yaratmış. 

Tanımadığım bu kişinin içinde olduğu durumunu gazetelerde

okuduğum gün saatlerce ağlamıştım. Ne pkk'li ne de kürt olduğu için değil, ne şu ne bu olduğu için değil sadece insan olduğu insan olduğu baba olduğu baba olduğum için ağlamıştım bir babanın evladı olduğum 4 çocuğun babası olduğum için ağlamıştım. Tutuklanmadan evvel sapa sağlam olan babamı tanıyamadım. Siroz hastalığına yakalanmış hastalıktan olsa zayıfalmış yüzü solmuştu. Zeki, çalışkan, akıllı, duygulu çocuklarım çok daha farklı ruh halindeler yolladıkları mektupları okuyamıyorum. O kadar içliki özlemlerinin dili; dayanamıyorum. 34 yaşında 3 çocuk babası olan ben buralarda 20 yaşındaki gaspçılardan tecavüzcülerden dayak yiyor daha fazlasını yaşamamak için kendimi hücrelere attırıyorum. Özetlersem T.C devleti sınırları içinde dünyaya gelmeyi ben tercih etmedim. Adımın inan olmasını, kimliğimde Türk ve Müslüman yazılmasını hatta kürt olmayıda ben istemedim. Tercih etmedim. Hiçbir zamanda bana sorulmadı. Sayın başbakan hani derlerya her Türk asker doğar diye işte ben Türk olmadığımdan olsa asker doğmadım, sevmedim. Kürt olmakta istemiyorum. Bana verdiğiniz nüfus cüzdanını hiç yanımda yaşımadım, 16 yıldır kullanmıyorum. velhasılı ben sizide devletinizi de kabul etmiyor. Vatandaşlıktan derhal bir a evvel çıkarılmak istiyorum.

Bu günden sonra ne Türk, ne kürt, ne şu ne bu olmak istemiyorum. Hiçbirinizi görmek istemiyorum. Vatandaşlıktan çıkıp başımı alıp gitmek tüm herşeyi vatanı, bayrağı, milleti, koltuklarınızı, savaşınızı, ülkenizdeki yabaileri ve yabani kalmada direnenleri hepinizi bir birinize veriyorum. bir ana evvel düşün yakamdan! içimde biriken kin nefret o kadar büyümüşkü inanın patlasam dünyayı başınıza yıkarım! Dünyayı başınıza yıkmamak elimi kanınıza bulaştırmamak için sizden ve ülkenizden kaçmak uzaklaşmak istiyorum. Sende bir babasın, oğlunu yurtdışında okutan bir dediklerini iki etmeyen bilmem neler neler daha yaparsın çocukların için. he işte ben babayım, benim çocuklarım var onlara bakmam, sorunlarını gidermem onların yanında olmam lazım. Her şeyden önce Birinci vazifem onlara sahip çıkmamdır. İstanbul gibi bir yerde 11, 12 yaşlarında bu çocukarı biliyorsunuz uyuşturucu almış başını gidiyor, okul önlerinde satılıyor. hırsızdan gaspçıdan sokaklarda yürünmüyor. Burada benim yatmamın kimseye bir faydası yok. İnsaf el insaf sayın başbakan. biraz vicdan. Buca cezaevinden mehmet vardı hani akli dengesi yerinde olmayan, durumunu anlatmam üzerinden iki gün geçmeden tahliye edilmiş. geçenlerde öğrendim çok sevindim. bir insan özgürlüğüne vesile olmuşsam ne mutlu bana ayrıca sizede bunu için teşekkür ederim.

BÜYÜKLÜK BAĞIRIP ÇAĞIRMAK, NARA ATIP KARŞIDAKİNİ CEZALANDIRMAK DEĞİLDİR BÜYÜKLÜK HOŞ GÖRMEK ŞEFKAT GÖSTERME KARŞIDAKİNİN TÜM HATALARINA RAĞMEN BOYNUNA SARILABİLMEKTİR.'' (İmza - İnan Suver) 27- 05- 2011

Dağda davar sürer gibi askerleri sürüp insanları öldürten, kardeş kanı dökmek istemeyen İnan Suver'leri hapisaneye atan, İsa Başarı'lar gibi binlerce babaya evlat acısı veren kimler? Hâlâ bu pis gizli kapaklı oyunlarda gözümüzün önünde duran ''suçlu''yu arıyoruz. Siyasi güç kazanmak uğruna 13 gariban ve binlercesini  öldürüyorlar. Kardeş kanı dökeceksin illa ki diyorlar. Ölmek sorun değil de, katil olmayı kim ister? Garibansan öyle ya da böyle ya hapisanede ya da dağda öleceksin. Sonra utanmadan çıkıp yalandan ''terörle mücadele'' diyorlar. Kürdü kürtlükten soğutmaya çalışıyorlar, kürt olmak ayıpmış gibi. Kürtçe şarkı söyleyince yuhalayan gerizekalı beyaz türkler, sorumluyu uzaklarda dağlarda arayacağınıza çözüm yolundan işine geldiği için kaçmaya çalışan, siyasi oyunlarına binlerce insanı öldürme pahasına terörü alet eden önünüzdeki gerçeğe bakın. 

İnan Sürer bir babanın çocuğunu öldürmek istemiyor. O baba başka bir babanın çocuğunu da öldürmek istemiyor. 

İki sözcük çıkıyor ya bir de ağızlardan bunca olandan sonra: Vatan sağolsun. Şaka gibi. 

Okuduğunuz için teşekkür ederim. 

Okuduğunuz mektubun orijinal halini görmek için tıklayınız. 

Vicdani Retçi İnan Süver'e destek olmak adına imza atmak için tıklayınız.

Morrissey

Vejetaryen ya da vegan, ırkçı, aseksüel ya da eşcinsel ya da düzcinsel, o bir Zeki Müren, Johnny Marr düşmanı, Oscar Wilde tutkunu, naif, cüretkar, şair ya da hiç bir şey ya da HER ŞEY..

22 Mayıs 1959 yılında Manchester’da dünyaya gelen mucize adam Steven Patrick Morrissey (Moz), daha çocukluğundan itibaren yetişkin bir birey olmaya karar vermiş, erken yaşta büyümüş çocuklardan aslında. Kaç çocuk küçüklüğünde Oscar Wilde’ı hatmedip inciğini cıncığını yalayıp yutar? Moz henüz 7 yaşındayken meydana gelen ‘’Moors Murders’’ olarak kayıtlara geçen bir kaç çocuğun vahşice öldürülmesi olayından etkilenerek, ilerleyen yaşlarında Johnny Marr’la birlikte kurduğu grup The Smiths zamanında Suffer Little Children şarkısını yazdı.

Cüretkar Moz

İlk önce ‘’Meet is Murder’’ dedi çatal dilli Morrissey. Daha sonra ‘’We Hate Iams (Iams'tan Nefret Ediyoruz)" yazan pankartlarla poz vererek hayvanlar üzerinde yaptığı acı verici deneylerle ünlü mama firmasını protesto etti. Johnny Marr’la yollarını ayırmaya karar verdikten sonra cüretkar moz, bir röportajında The Smiths'in tekrar birleşip birleşmeyeceği sorusuna, "Smiths ile tekrar bir araya geleceğime testislerimi yerim daha iyi. Dikkat edin bunu bir vejetaryen söylüyor." dedi.

Şarkılarını Toplumsal bir tepki aracı olarak kullandı!

1988 yılında solo olarak çıkardığı ilk albümü Viva Hate’de ‘’Margaret on the Guillotine’ şarkısında muhafazakarlığı ve acımasızlığıyla ün salmış İngiltere başkanı (demir leydi) Margaret Thatcher’a ‘’ne zaman öleceksin, lütfen öl’’dedi. Hatta bununla da kalmadı moz! Demir leydiye suikast girişiminden korkan polisler abartıp moz’un evini bastıktan sonra, bizim deli moz’umuz bir de bu polis abilere şarkı yazdı ikinci albümü Bona Drag’da.

Yalan Dünya, Gerçek Moz

Zat-ı muhterem ve muhteşem moz, aslında hayatı çok çok iyi gözlemlemiş biri. Bunu şarkılarına da yansıtmayı başarabilmiş aynı ölçüde. Hani bazıları moz için ‘’yav dünyanın en ezik ve en güzel şarkılarını yapan adam’’ der. Bilmezler ki aslında moz dünyanın en dürüst şarkılarını yapan adamdır. Moz gerçektir. Moz yalan değildir. Moz duygularını, düşüncelerini saklamaz, çarpıtmaz bizler gibi.. Ümitsiz aşkını dile getirirken ‘’Gözlerini kapa, sevdiğin birini düşün ve seni öpmeme izin ver’’ diyebilir. İçimizdeki söyleyemediğimiz ses olur bazen.

Kimileri ırkçı diye suçladı onu. Bu suçlamaların kaynağı ise “Bengali In Platforms” ve “National Front Disco” şarkılarının sözleriydi. Moz bu iddiaları yalanladı. Hatta anti-ırkçı anlaşmalara imza attı. Hakkındaki söylentiler hiç bitmek bilmedi, bilmiyor da hala. Kimisi aseksüel kimisi eşcinsel diyor onunla ilgili. Kim bilir belki de eşcinseldir? *Belki o da Oscar Wilde gibi bir uçan daire tarafından Londra’da bir binanın girişine bırakılmıştır? Seveni olduğu kadar nefret edeni de çok. Söylentiler, polemikler süredursun mozla ilgili, o yine samimi duygularıyla bizlere dur durak bilmeden albüm yapmaya devam ediyor ve daha çooook edeceğe benziyor.

*Velvet golmine filminde, Oscar Wilde bir uçan daire tarafından bir binanın girişine bırakılır. Burada anlatılmak istenen; Oscar Wilde’ın özel ve farklı olduğudur.

MIŞ MUŞ’LAR:

*Bugüne kadar Morrissey hakkında tam tamına onbir tane kitap yazılMIŞ.

*Morrissey üç tane kısa roman “The New York Dolls” (1981), “James Dean Is Not Dead” (1983), “Exit Smiling” (1998) yazMIŞ.

*Morrissey, 1970 sonrası çekilen hiçbir filmi izlemiyorMUŞ.

*Gömlek fetişisti olduğunu düşündüğüm Morrissey, sahneye hep smokinle çıkıyorMUŞ.

*Bugüne kadar kırkaltı The Smiths şarkısı, oniki Morrissey şarkısı coverlanMIŞ.

I'm at Franz Wien (Preßgasse 29, Mühlgasse, Wien) http://4sq.com/c2r5k

Viyana'da yemek..

Bugün menemen yedim akşam yemeğinde. Sabah tost yaptım da yedim. Dün akşam mcdonalds'a gittim ekmeğimin kalmadığını öğrenince ve tek açık yerin o saatte mcdonalds olmasından dolayı. Dün sabah tost yedim. Ondan önceki gün akşam yemeğinde makarna yedim. Sabah değişiklik yaparak ekmek arası bir şeyler atıştırdım. Ondan önceki gün akşam yemeğinde kendime ziyafet verdim ve salçalı makarna yedim. Sabah tost yedim. Ondan önceki gün mcdonalds'dan yedim arada et gıdası alayım diye. Sabahında kendime mükemmel bir tost yaptım. Ondan önceki gün akşam yemeğinde bir değişiklik yaparak tost yedim. Sabah kalan makarnayı yedim. Ondan önc..

Gezilecek ve görülecek yerler..

Bugün evdeydim. Ondan önceki gün kursa ve mcdonalds'a gittim. Ondan önceki gün kursa gittim. Ondan önceki gün kursa gittim. Ondan önceki gün kursa gittim. Ondan önceki gün evdeydim. Ondan önceki gün markete gittim. Ondan önceki gün mcdonalds'a ve kursa gittim. Ondan önceki gün markete gittim sonra mcdonalds'a gittim.

#teşhir Bu da, ailemin ve yakın çevremin isteği üzerine, en sonunda çekinmeye karar verdiğim, avrupanın gözbebeği, sanat kokan şehirdeki ilk fotoğrafım.

"tatamaaaam tatamaaaam"

yeniden muzik yazcam ben dergiye. sanirim basliyorum tekrardan. isallah. kisfmet. yeter bu kadan ara. boylece burada da daa bi' cooogk muzige yer vermis olurum eski gunlerimizdeki gibin. negzl. resmimi degistirdim. ciddi resim koydum. poser. cizmelerim guzel bence de. arzederim.

ben olsam bu kadar uzun bi' yaziyi okumazdim haha o yuzden simdiden sacmaliklarimi okuyanlara tesekkur ederim.

Bi' yazma ihtiyaci var icimde. Sanki yazmayinca her sey daha da buyuyormus gibi hissediyorum icimde. Bir seyler karisiyor falan surekli sorular birikiyor kafamin icinde. Kendi davranislarimi en kotusu de duygularimi sorguluyorum. Oysa ki duygular sorgulanmaz ki mantikli bi cevap bulmaya calismak ahmaklik. Her uzgun, her sinirli oldugumda duygularim saha kalktiginda babama siginiyorum. Sanki bunu seviyorum gibi. Kendime aci cektirmeyi seviyormusum gibi. Ya da belki de icimdeki daha buyuk olan yaraya siginiyorum diger acilarimi kendi kendime kucumsuyorum.  Belki de cocukluguma donup siginacak birilerini ariyorum? Iste boyle binbir dusunce, soru var aklimda. Kendi kendime iskence cektiriyorum. Her sey guzel olabilir oysa ki biliyorum.. Etrafimdaki insanlara bakiyorum gercekten cok zor durumda olan insanlar var peki ama bu icimde bitmek tukenmek bilmeyen mutsuzluk(zorla) sebebi ne ki? Eh iste bu sebebini bulamadigim sebep beni oldurecek kahirdan ve fazlaca dusunmekten. Ben hep boyle mi olacagim?

 Derken..
Aklima mutlu oldugum zamanlar geliyor icim ferahliyor bir anda. Evet istedigim ufak seyler basit seyler ama cok kisa sureligine hep sahip oluyorum istediklerime, isyan etmek istemiyorum. Ben oyle bir kadin diilim. Zayiflik olarak goruyorum belki de. Icimden her ne kadar isyan etsem de disariya yansitmamaya cabaliyorum her seferinde. Zaten isyan edecek ne var ki? Herkesin anasi babasi oluyor insanlar neler neler cekiyorlar? Ama ben niye mutsuzum? Niye kacmak istiyorum her seferinde? Insanlarin bana yakinligini tehdit gibi algiliyorum, cunku biliyorum ki rahat birakmayacaklar beni. Onlar benim gibi (benim bana oldugum gibi) anlaysli olmayacaklar. Hep bir beklenti. Simdi soyle bi' okuyunca yazimi kendimi unlu yazarimiz biricik gazetecimiz celik'in yazisini okuyorum gibi sandim hahahahah. "soru-cevap-soru-soru-soru..."

 celik: peki niye boyle? celik: niye boyle peki? celik: niye peki boyle?
 ozge: naber celik, ataturk nasil? :D

Bak yine yaptim! Yaziyi sulandirdim hic olmadik bir yerde, hickiriklara bogulmam gerekiyorken yine zevzek zevzek ona buna laf atmaya basladim. :) Simdi bi' kitabi yeni bitirdim de, yine kendini kitabin kahramaniyla ozdestirme sendromuna yakalandim. Kitabi cok begen-dim diyordum ki sonundan oyle nefret ettim ki kitabi firlattim yere (filmlerdeki gibi:p) Cunku kitaptaki kizcagizla kendimi ozdestirmistim. Ben o olmustum. Bu kadar gerizekalica davranan bi kizi(beni) ve sonumu begenmemek en dogal hakkim olsa gerek hahah :)

Kitap kitap dedim cok ufak bahsedeyim..

 Sakayik (Peony)  Pearl S. Buck  tarafindan yazilan, Cin'de yasayan yahudi/cinli bir aileye(yahudiligin getirdigi kati din kurallari; yahudiligin agir basmasindan dolayi daha cok yahudi) olan bir aileye halayik olarak verilen bi kizin romani. Kizin ismi; Sakayik. Ayni benim gibi bir agliyor aglarken bir anda kahkahayi basiveriyor, tum uzuntusunu bu sekilde ya unutuyor ya da ortbas ediyor. Kendisini evde beraber buyudugu bi cocuga adayan(halayikliktan ote ask) bir kiz. Kitabi anlatacak elestirecek diilim bu yazimin amaci o diildi zaten yine nereden geldik buralara bilmiyorum.  Sanirim aglarken bir anda zevzek zevzek "haha" diye gulmelerimden.. Neyse sadede geleyim, bu kizin bu kadar kendisini ezmesi, askina kendisini adamasini icim kabul etmedi. Yazara ve kiza kufrederek sonunu getirdim kitabin ne yalan soyleyeyim. Tamam mutlu son falan istemiyorum ama oldur falan ne bileyim iste kendisini vursun kiz boyle trajik sonlara da raziyim ama bu sonu hakediyor muydu  o kizcagiz? sanki olmasi gereken buymus gibi? uzulmuyor da salak kaderine boyun bukup mutlu oluyor bari uzulseydi ya? aman butun feminist damarlarim kabardi! Cunku o kiz bendim. Neyse iste sinirim bozuk ahahah cok sacma oldu nereye baglayacagimi bilemedim bu yaziyi. Simdi taslaklara gidecek belki de bu yazi. Belki birikenleri bi gun yayimlarim da dalga geceriz hep beraber. "Ne kadar da sumuklu bi kizmisim ota boka aglaya aglaya harap etmisim kendimi" diye. Insallah. Ya da bir genc kizin taslaklari diye kitabim ciksin. Yaraticilikta sinir tanimiyorum. 


Yazimi madem toparlayamiyorum soyle bitireyim, insanin mutlulugunu etkileyen biri disaridan(insanin kendi elinde olmayan) biri ruhen olmak uzere iki tane etken var. Bunlardan birincisi yoksulluk. Bir digeri ise, sevgi. Cok sevdigin bir varlik( bu tanri da olabilir veya bir insan belki de bir esya) ve yoksulluk senin ozgurlugunu etkiler, kisitlar cunku. Ozgurlugun ne kadar kisitlanirsa o kadar mutsuz olursun. 
Sanirim mutlu olabilmek icin, yeterince mutlu olmaya razi gelmek gerekir. Bir anne-baba cocugunu sevmekten vazgecemez ya da "daha az" sevmekten. Ama insan kendisini unutmamali. Mutsuzluk kadar mutluluk- ozgurluk de onemli degil mi ama ya?


O diil de sarilmak cok guzel bir sey.. Birisi icten bir sekilde sarilinca insana, tum dunyanin yukunu, uzuntusun,u kafasindaki sorulari o anda ativeriyor; teslim ediyor kendisini sarilana. Bak bu zayiflik degil iste, hayata diil de bir varliga bilincli bir sekilde yapilan teslimiyet guzel bir sey bence.  Ya da kendini teslim edecegin insana guvenebilmek, onu sevmek diil de daha cok guvenebilmek..  Iste bu huzur. En guzel teslimiyet hatta, tenin tene degmesi degil mi ki?


Celik Erisci olarak yazimi bitirdim yine lanet olsun! :D