icime agliyorum.
bagiramamak, insanin omzunu koyacagi birinin olmamasi ne kadar kotu. omzumu koydugum kisi icin agliyorum. onun omzunun yerini kimseninki tutmuyor.
bir yandan unutursa korkuyorum, ya unutursam diye, gulusunu beynime ve kalbime kazidim. sesini bazen unuturum diye korkuyorum. sanki unutacakmisim gibi. yillar gecse de sizisi gecmiyor. butun cocuklugum "o" cunku.
sabah kalktigimda uzgundum. bu gun aklimda bile yoktu ama nedenini bilmedigim bir sekilde uzgundum. sonra bugun ayin kaci acaba diye takvime baktigimda farkettim, o lanet gun yine gelmis. aci icime islemis artik. yasamayi ogreniyorsun ne olursa olsun devam ediyorsun ama hep sizliyor. hep mi sizlar ki? hic mi gecmeyecek? yasayamadiklarimin ve yasadiklarimin ozlemi icimi acitiyor. seneler gecti, hala bogazimda cozulmeyen dugum 'baba' derken. gülümsüyorum. gülümsüyorum ki agladigim belli olmasin. icime icime agliyorum. yanimda bir omuz yok. guvenebilecegim, kendimi serbest birakabilcegim, o aptal gururumu bir yana birakmami saglayip gucsuz olabilecegim biri yok.
